ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΥΠΡΟΣ: Δεν μπορεί να γίνει κανείς Άγιος όταν δουλεύει δεκαέξι ώρες την ημέρα

12:09 - 15.08.2018

Όταν στην Κύπρο υπάρχουν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων, πως περιμένουμε ο ένας να στηρίξει τον άλλον;

 

Του Χαράλαμπου Ζάκου

Στην Κύπρο υπάρχει κόσμος που με χίλια-δυο προβλήματα πληρώνει τους φόρους του στο κράτος. Υπάρχουν πολίτες που δεν ξέρουν ποια μέρα του επόμενου μήνα θα πληρωθούν, που αν είναι τυχεροί είδαν τον ήδη χαμηλό μισθό τους να κόπτεται στα δυο ή στην ατυχία τους να έμειναν στο δρόμο.

Υπάρχουν αυτοί οι πολίτες, που αν και δεν βρέθηκαν ποτέ σε «προνομιακές θέσεις», τράβηξαν στους ώμους το βάρος της μισθοδοσίας της κρατικής μηχανής και συνέχισαν με νύχια και με δόντια να αγωνίζονται για να πάρουν στο σπίτι τους τουλάχιστον ψωμί και γάλα.

Αυτοί οι άνθρωποι εδώ και χρόνια παρακολουθούν το φαγοπότι και την διασπάθιση δημοσίου χρήματος. Ή καλύτερα την διασπάθιση του δικού τους ψωμιού σε αχόρταγα στόματα, ενώ παράλληλα τα δικά τους παιδιά έμεναν νηστικά.

Το κράτος και οι πολιτικοί έφτυσαν στα μούτρα αυτούς τους πολίτες, αλλά τότε κανείς δε μίλησε επειδή πολύ απλά δεν βρισκόταν στην ίδια δυσάρεστη θέση μαζί τους…  

Τα «εργασιακά κεκτημένα» που επικαλούνται κάποιοι σε ένα παραλίγο χρεωκοπημένο κράτος ακούγονται το λιγότερο γελοία στα αυτιά αυτών των ανθρώπων. Όχι επειδή είναι παράλογα, ανήθικα ή άδικα, αλλά επειδή αυτός ο άνθρωπος όταν η Κύπρος γονάτισε, την πήρε στους ώμους του και τη σήκωσε χωρίς να ζητήσει τίποτα. Βλέπετε δεν τον ένοιαζε ο εαυτός του παρά μόνο να εξασφαλίσει μέλλον στα παιδιά του, «χαρίζοντας» παράλληλα τα δικά του κεκτημένα.

Επειδή όταν μιλάμε για «εργασιακά κεκτημένα», αυξήσεις, δικαιώματα και προνόμια κρατικών αξιωματούχων και δημοσίων υπαλλήλων, αυτός ο εργαζόμενος γνωρίζει πως θυσίασε τα δικά του δικαιώματα εδώ και χρόνια για να βοηθήσει ετούτο τον τόπο. Θυσίασε τα δικά του «κεκτημένα» ώστε να ορθοποδήσει το κράτος, για να έρθει κάποιος σήμερα να του κάνει κήρυγμα και να του παραδίδει μαθήματα σχετικά με τα δικά του δικαιώματα, εξηγώντας του πως θα πρέπει όχι απλά να τα σεβαστεί αλλά και να τα υπερασπιστεί περπατώντας μαζί του σε διαμαρτυρίες.

Έ όχι κύριοι. Αυτός ο πολίτης δεν μπορεί να περπατήσει μαζί σας. Όχι όμως επειδή δεν το θέλει, αλλά επειδή καθημερινά παραχωρεί και ένα δικό του «δικαίωμα» για τις ανάγκες του κράτους. Η απουσία ευαισθησίας κάποιων του αλυσόδεσαν τα χέρια και τα πόδια και τον έκανε πολίτη δεύτερης κατηγορίας, κάτι που κάποιοι του το θυμίζουν καθημερινά.

Η ηχηρή σιωπή κάποιων προνομιούχων εδώ και χρόνια απέδειξε την ύπαρξη πολιτών δύο ταχυτήτων. Σήμερα πως αυτοί θα γίνουν ένα όταν δεν υπήρξε και δεν υπάρχει σεβασμός για τον καθένα χωριστά ώστε να κτυπήσουν το κατεστημένο, την ασυδοσία και την ατιμωρησία σε αυτό το κράτος;

ΥΓ: Μην προσπαθείτε να εξηγήσετε σε κάποιους μεροκαματιάρηδες τα εργασιακά κεκτημένα. Αυτοί θυσίασαν τα δικά τους δικαιώματα, χωρίς να τους στηρίξει κανείς, και μοίραζαν στη μέση το ψωμί του παιδιού τους εδώ και χρόνια για να μπορείτε εσείς να παρέχετε ολόκληρο ψωμί στην οικογένεια σας. Μην τους φτύνετε στα μούτρα και παράλληλα να ζητάτε τη στήριξη τους.

ΥΓ2: Κανείς δεν ξέχασε τον Συνεργατισμό, την Λαϊκή, τις προκλητικές αμοιβές αξιωματούχων, τα σκάνδαλα και τις μίζες, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να συμπαρασταθεί σε κανένα αν δεν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός.   

ΥΓ3: Όπως έγραψε και ο Jean-Paul Sartre: «Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα…»