ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Πως θα φτιάξουμε την Παιδεία όταν οι ίδιοι τη χάσαμε;

11:07 - 08.08.2018

Ο σωστός εξορθολογισμός της Παιδείας δε θα έρθει με τις αποκοπές, αλλά ούτε και με τις προσβολές.

Του Χαράλαμπου Ζάκου

Ο έλεγχος έχει ξεφύγει. Όχι επειδή ήταν αναγκαίο, αλλά επειδή το επίπεδο συζητήσεων έχει πάρει μια άλλη μορφή.

Κάθε άρθρο, θέμα, άποψη ή το οτιδήποτε δημοσιεύεται που να αφορά τους εκπαιδευτικούς, το σχολείο, οικονομικά στοιχεία ή και παραδείγματα, εάν δεν συμμερίζεται τις απόψεις τους, δέχεται κριτική. Μια κριτική που αν και την περιμένουμε και έχουμε την υποχρέωση να την δεχτούμε δεν μπορεί να γίνεται μέσω κοσμητικών επιθέτων, χαρακτηρισμών και προσβολών που ορισμένοι εκπαιδευτικοί και μη συνοδεύουν τα σχόλια τους.

«Εξυπηρετεί συμφέροντα του Υπουργείου», «πληρώνεται για να τα γράφει», «τα πήρε το 2004 για το σχέδιο Ανάν», «γιατί δεν γράφετε για τον Συνεργατισμό και τα βάζετε μαζί μας», μερικά από τα σχόλια κάποιων εκπαιδευτικών και μη κάτω από αναρτήσεις σχετικά με την Παιδεία.

Για τα προσωπικά μηνύματα που πήρα δεν θα μιλήσω, ντρέπομαι μόνο και μόνο να τα γράψω ή καν να μπω στον κόπο να απαντήσω σε αυτά, καθώς είμαι σίγουρος ότι δεν αντιπροσωπεύουν παρά μόνο μερικά άτομα που βρίσκονται στο χώρο της Εκπαίδευσης.

Θα απαντήσω όμως στα πιο πάνω. Το 2004, αφού κάποιοι αναφέρουν ότι τα πήρα τότε για να γράφω για το σχέδιο Ανάν, ήμουν μαθητής της Α’ Λυκείου. Δεν πληρώνομαι από κανένα για να γράψω και ούτε πήρα ποτέ χρήματα για να το πράξω. Δημοσιεύω αυτά που είτε πραγματικά πιστεύω, είτε ζητά η κοινωνία να μάθει. Χρέος μας ξέρετε είναι να εισακούμε αυτό που ζητά η κοινωνία να ενημερωθεί, και όχι να τα κρατάμε για τον εαυτό μας.

Τώρα, όσον αφορά το «γιατί ασχολείστε με τους εκπαιδευτικούς και όχι με τα άλλα θέματα της κοινωνίας» η απάντηση είναι απλή.

Ο γράφων, όπως και άλλοι συνάδελφοι, έχουμε ασχοληθεί με όλα τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Είτε μέσω προσωπικών απόψεων, είτε μέσω έρευνας, έχουμε αναδείξει πολλές φορές και σκάνδαλα, και διασπάθιση δημοσίου χρήματος και κακές πρακτικές που ακολουθεί η εκάστοτε κυβέρνηση. Το ότι κάποιοι από εσάς επιλέγουν να διαβάσουν μόνο ότι αφορά τους εκπαιδευτικούς και την Παιδεία δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν έχουμε γράψει για οτιδήποτε άλλο.

Είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί κακοί;

Δεν θα τσουβαλιάσω όλους τους εκπαιδευτικούς. Εξάλλου κι εμένα κάποιοι μου έμαθαν γράμματα, με συμβούλεψαν και ήταν δίπλα μου σε κρίσιμες αποφάσεις της ζωής μου. Μπορώ να μιλήσω όμως για μερικούς, οι οποίοι όχι μόνο αμαυρώνουν την δουλειά των πλείστων εκπαιδευτικών, αλλά προκαλούν και προβλήματα σε αυτούς που φτύνουν αίμα για το καλό των μαθητών.

Προέρχομαι από οικογένεια με γονείς που δεν έχουν σπουδάσει. Από ένα σπίτι όμως που ποτέ δεν έλειψε το ήθος, η λογική και η μόρφωση. Έχω μάθει να έχω το θάρρος της γνώμης μου και να την εκφράζω. Κάτι που δεν πρόκειται να μου το στερήσει κανείς όσα μοχθηρά κι αν με σχολιάσει. Τουλάχιστον αυτό μου έχουν μάθει οι γονείς μου αλλά και οι δάσκαλοι που βρέθηκα στη τάξη τους.

Όμως μου έχουν διδάξει και κάτι άλλο.

Να μην κρίνω τον συνομιλητή μου μετρώντας τις λέξεις που ξέρει, τα βιβλία που διάβασε, τα πτυχία που κατέχει ή τη θέση του στην κοινωνία. Έμαθα να σέβομαι τον άνθρωπο για αυτό που μου δείχνει ότι είναι, και όχι για αυτό που νομίζει ότι είναι αυτός ή οι γύρω του.

Για ποιους μιλώ; Για μια μικρή μερίδα, που όμως είναι αρκετή ώστε να προκαλεί το κοινό αίσθημα.

Μιλώ για τον εκπαιδευτικό που απαιτεί το σεβασμό μου. Που επιζητά να τον εκτιμήσω επειδή κάποτε πριν πολλά χρόνια ήταν άριστος, αλλά ταυτόχρονα δεν προσπαθεί να τον κερδίσει.

Μιλώ για τον εκπαιδευτικό που ξέχασε γιατί διδάσκει. Που ξέχασε ότι για να υπερασπιστεί την Παιδεία θα πρέπει να συνεργαστεί πραγματικά με τους γονείς, θέλοντας τους δίπλα του και όχι ένα βήμα πιο πίσω για να παίζουν το ρόλο του κομπάρσου…

Μιλώ για τον εκπαιδευτικό που θα κατηγορήσει, θα επιτεθεί ατεκμηρίωτα και θα κηρύξει «ιερό πόλεμο» κατά των «απίστων».

Μιλώ για τον εκπαιδευτικό που σήμερα φωνάζει για τα συνδικαλιστικά, αλλά αύριο θα ξεχάσει το σάπιο σύστημα, τους 300 άλλους συναδέλφους του που θα μείνουν εκτός σχολείου, που θα αφήσει στο έλεος του Θεού και των γονιών τους τα παιδιά με αναπηρίες.

Μιλώ για τον εκπαιδευτικό που ενώ τα βάζει με το Υπουργικό, κατεβαίνει στους δρόμους και ζητά την άμεση αλλαγή των αποφάσεων του, ταυτόχρονα θα σιωπήσει για πολλά άλλα, με την αιτιολογία  ότι δεν είναι θέμα των εκπαιδευτικών αλλά του Υπουργείου…

Αυτό που δεν καταλάβατε εσείς οι λίγοι, είναι ότι η κοινωνία θα ήταν δίπλα σας, και θα είναι δίπλα σας, όταν σταματήσετε να κρατάτε σε ομηρία τα παιδιά της. Όταν θα αποδείξετε ότι ο σεβασμός είναι αμοιβαίος και όχι βλέποντας και σχολιάζοντας αφ΄ υψηλού τους συμπολίτες σας, χωρίζοντας τους σε σπουδασμένους και μη, σε μορφωμένους και αγγράμματους.

Κανείς δεν σας μισεί. Κανείς γονιός δε θέλει μειώσεις στους μισθούς σας. Ούτε τον ενδιαφέρει το πόσες ώρες βρίσκεστε στα σχολεία, αφού όπως σωστά πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοί έθεσαν, το συγκεκριμένο λειτούργημα δεν μετριέται με ώρες, με μέρες ή μισθό. Το μόνο που ζητά η κοινωνία είναι σεβασμό, στην ίδια και τα παιδιά της. Σε αυτό αποτύχατε εσείς οι μερικοί…

Ο Γενικός Ελεγκτής έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα. Να βλέπει αριθμούς και να μένει σε αυτούς. Το έργο του όμως τελείωσε, ας προχωρήσει παρακάτω και ας αφήσει τους αρμοδίους να βρουν τη σωστή λύση. Το ίδιο όμως πρέπει να πράξουμε και εμείς.

Υπουργοί, Γενικοί Ελεγκτές και Πρόεδροι της Δημοκρατίας θα ανακυκλώνονται. Οι εκπαιδευτικοί όμως βρίσκονται ή θα βρίσκονται στα σχολεία για πολλές δεκαετίες. Αυτό αγχώνει την κοινωνία. Αυτό δυναμιτίζει το κλίμα. Η αυτοκριτική που δεν υπάρχει. Αν δεν είναι αυτός ο Υπουργός, θα είναι κάποιος άλλος. Αν όμως εσύ καλέ μου φίλε δεν μπορείς να διδάξεις στο σχολείο και ίσως, αφανίσεις το μέλλον κάποιων παιδιών, θα συνεχίσεις για δεκαετίες να αδικείς και να φθείρεις μαθητές. Γι’ αυτό και οι γονείς ασχολούνται τόσο με τους μη καλούς εκπαιδευτικούς. Όχι για να πλήξουν την πλειοψηφία των καλών εκπαιδευτικών, αλλά για να την ενισχύσουν. Και αυτό δεν έχεις καταλάβει.

Το έχω πει πολλές φορές. Να μείνουν οι άξιοι στα σχολεία μας. Να διορθωθεί η Παιδεία μας και οι εκπαιδευτικοί να χρυσοπληρώνονται για το λειτούργημα που εξασκούν. Όχι επειδή ήταν άριστοι στο Λύκειο, αλλά επειδή το αξίζουν. Χρειαζόμαστε καλούς πολίτες, με κοινωνική παιδεία, που να σέβονται, να αγαπούν και κάποια μέρα να προσφέρουν σε αυτό το κράτος. Αυτό μόνο οι εκπαιδευτικοί μπορούν να το προσφέρουν και είναι κάτι που δεν έχει τιμή.

Δεν υπάρχει γονιός που θα έβλεπε το παιδί του να προκόβει και να «πυροβολούσε». Αυτή είναι η κεντρική ιδέα.

Ίσως να έχουμε αποτύχει όλοι. Ίσως αυτή η κόντρα να δείχνει που έχουμε φτάσει ως άνθρωποι. Ίσως η πίεση, τα οικονομικά προβλήματα, η απόγνωση να μας έκανε να ξεχάσουμε ότι ενώ πυροβολούσαμε ο ένας τον άλλον, στη μέση βρίσκονταν τα παιδιά μας.

Στο τέλος της ημέρας πως θα φτιάξουμε την Παιδεία, όταν οι ίδιοι καθημερινά αποδεικνύουμε πως τη χάσαμε και οι ίδιοι;

Γι’ αυτό λοιπόν ας βάλουμε όλοι λίγο νερό στο κρασί μας. Όχι ως προς την άποψη μας, αλλά ως προς τον τρόπο που την εκφράζουμε.

ΥΓ: Για όσους φίλους εκπαιδευτικούς χλεύασαν, υποτίμησαν και μείωσαν συμπολίτες μας στα κοινωνικά δίκτυα επειδή δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο (ακαδημαϊκής) μόρφωσης μαζί τους, ας μη ξεχνάτε ότι οι περισσότεροι μαθητές σας βρίσκονται στο Facebook και ίσως το σχόλιο, το βρίσιμο και η ειρωνεία που εξαπολύσατε να ήταν προς το πρόσωπο του γονιού κάποιου μαθητή σας. Το ίδιο ισχύει και για τους γονείς. Αυτός που βρίζετε ίσως να ήταν ή να είναι αύριο ο δάσκαλος του παιδιού σας... Έχετε άποψη; Θέλετε διάλογο και συζήτηση; Κάντε το πολιτισμένα. Αν επικρατήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από ψυχραιμία και πολιτισμός, τότε απλά χάσαμε το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει…